است ، و دلالت آنها طبق دلالت آيات است . اشكال ششم : آيات وارده بر شفاعت ، دلالت بر رفع عذاب از مجرمان در روز قيامت بعد از ثبوت جرم و لزوم مجازات نمىكند ، بلكه مراد از اين آيات شفاعت پيامبران به معناى وساطت آنها از جهت وظيفهء وساطت آنها بين خداوند و بين مردم است ، به اينكه احكام الهيّه را با وحى مىگيرند و به مردم تبليغ مىنمايند و مردم را به راه راست هدايت مىكنند . و اين معناى شفاعت و وساطت است كه همچون بذرى مىماند كه در دل‌ها مىپاشند و آن بذر رشد و نموّ مىكند و اوصاف و احوال مردم با وجود اختلاف آنها از آن بذر به مقدارهاى متفاوت پديدار مىگردد ؛ اين است معناى شفاعت انبياء كه در دنيا و آخرت شفيعان مؤمنانند . جواب : آن است كه اين عمل انبياء از جهت وظيفهء نبوّت شكّى نيست كه نوعى از وساطت و شفاعت است و ما در آن حرفى نداريم ، الّا اينكه همانطور كه سابقاً بحث كرديم شفاعت منحصر در اين نيست . بلكه نوعى ديگر از وساطت است ، و دليل بر اين مطلب آن است كه خداوند مىفرمايد : إِنَّ اللَّهَ لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَ يَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ لِمَنْ يَشاءُ . « 1 » « خداوند شركِ شرك‌آورندهء به او را نمىآمرزد ، و غير از شرك را نسبت به كسانى كه بخواهد مىآمرزد . »

--> ( 1 ) صدر آيه 48 ، از سورهء 4 : النّسآء